Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

εξαλλοσύνες

Μετά την αποτυχία ενός τελευταίου του θεατρικού έργου, ένας «αξιόλογος» δημιουργός δήλωσε ότι το κοινό με τα χρόνια χάνει το αισθητήριό του και σίγουρα δείχνει να έχει όλο και λιγότερο ταλέντο… (Ρε το κοινό.. για δες!)
Όταν δεν μπορεί κανείς να σηκώσει το βάρος των απαιτήσεων που του λαχε να υπηρετεί, ένα δρόμο έχει: την εξαλλοσύνη.

Ολάκερη η τιμημένη βλογοσύνη , στις στέπες της, στ΄ αετόμορφα βουνά της, στα ηφαίστειά της, στα εν σειρά κλήματά της, σε όλη εν γένει την αχανή ενδοχώρα της,
φιλοξενεί πολλούς πελάτες έτοιμους με ευκολία να εισέλθουν στην υπηρεσία των κούφιων επαίνων, και των ρηχών (ίσα με τον αστράγαλο) θαυμασμών.
Αυθεντικά πεισμωμένα αριστουργήματα από μόνοι τους, και θιασώτες του στερούμενου τελείως σημασίας επίμονου σνομπισμού, κατατρύχονται από ένα παράδοξο σύνδρομο «Αντιγόνης».
Ο Σοφοκλής όμως έλεγε ότι : «πεισματάρα δεν είναι η σοφία, αλλά η ανοησία».
Παρατηρώ, (δίχως να βλέπω και τόσο καθαρά εδώ που τα λέμε) μια περίεργη και σαδιστική έλλειψη κατανόησης, από μέρους τους, η οποία συνοδεύεται από έναν άτρωτο, θυελλώδη σνομπισμό. Ικανοί να κρίνουν το μέλλον του παντώς.

Τότε, λοιπόν είναι, που με συλλαμβάνω, κακιασμένα, να απολαμβάνω κάθετι που τους εξοργίζει. Τότε ρέπω ομού, προς την εξαλλοσύνη. Κάθε γελοίο μου εύρημα,
κάθε έξαλλη ασάφειά μου, κάθε φάλτσα και ανάξια λόγου, αφέλειά μου, που κρίνεται απαράδεκτη για τον avand-gard ακαδημαϊσμό τους, μου φτιάχνει τη διάθεση. Μήπως τελικά τους μοιάζω; Μπορεί.
Θέλω να πιστεύω ότι κάτι ελάχιστο μας διαφοροποιεί. Κι αυτό είναι η προτεραιότητα που παραχωρώ στη συγκίνηση.
Μπρος στους πιστούς αυτής της θρησκείας,(τι θρησκείας, δοξασίας), θα προβάλω πάντα τον μικρό μπάσταρδο μύθο μου.

Ο εκ Δυσμάς μπουρζουά κίνδυνος, του απαρχαιωμένου βλαχομπαροκ και οικονομικά ισχυρού μαικήνα, είναι αναγνωρίσιμος και αυταπόδεικτος, (και για αυτό κρίνεται λιγότερο επικίνδυνος),
έναντι του δηλητηριώδους δακτύλου του σνομπισμού, που κινείται απειλητικά μπρος στα μάτια μας, και επιμένει να μας βάλει μυαλό.

Πάω να βάλω στο πικαπ λίγο Στράτο, ο άξεστος.

12 σχόλια:

Spy είπε...

A, βλέπω ξαναφτιάξατε την μαρκίζα!
Καλορίζικη.
(τώρα που σας κατσικώθηκε η diVa είπατε να φορέσετε τα καλά σας, ε;)

kostis-b είπε...

Ε ναι αγαπητε ξαναβρήκα την εξωλέμβιο και την τραπεζαρία μου.
Οι καρέλκες με περιμένουν υπομονετικά στην ακτή.
Μια ντίβα ποτέ δεν κατσικώνεται.
Περνάει,σαρώνει και φεύγει.

hdd345f είπε...

Κωστή κι εγώ χάρηκα για τη μαρκίζα. Δε τη συμπάθησα την προηγούμενη.

kostis-b είπε...

Νάσαι καλά ρε φίλε.
Την έχω ανάγκη σήμερα μια καλή κουβέντα.

hdd345f είπε...

Να σου πω και το άλλο. Χάρηκα επίσης και γι’ αυτή την απρόσμενη μετατροπή. Από μοναχικό βαριεστημένο βλόγερ σε βιρτουόζο του τσατ. Μας κρύβεις τα καλύτερα μπαγασάκο!

:))))

Κωστής είπε...

hdd345f,
υπερβολές.
Όλοι μοναχικοί είναι όσοι συχνάζουν σε τέτοια μέρη.
Όση φασαρία και αν κάνουν.

diVa είπε...

Να μπούμε λες;
Και δε μπαίνουμε..
Για δες, άφησε κανένα πατάκι τουλάχιστον να καθίσουμε ή το πήρε κι αυτό για τη βάρκα;
Μπα..ούτε χαρτοπετσέτα
Τι γράφει;
Κάτι για την ανοησία που είναι πεισματάρα
Deep
Επίσης γράφει πως το κοινό χάνει το αισθητήριο του
Ποιο κοινό;
Των άλλων
Α
Γράφει πως είναι αντιδραστικός στον σνομπισμό
Deep
Κατά ντιπ
Ρέπει, λέει, προς την εξαλλοσύνη
Λέει τίποτα απολύτως κατανοητό ή να φέρω πάλι τα ντεπόν;
Λέει πως είμαστε μοναχικοί
Να πάρει μια υδρόγειο, σαν τον ΚΚΜ πέ(ς)του
Εγώ;!
Ποια, εγώ;!
Να αφήσω ένα τραγούδι;
Τραγούδι να αφήσεις. Μαχαιροπίρουνα να μην αφήσεις, τα βλέπω με σημαιάκια στη βάρκα
Πάμε;
Πάμε.

Κ.Κ.Μοίρης είπε...

μα τι λέτε όλοι σας ; μπαίνει η άνοιξη σε λίγο και θα ασχολούμαστε με τα πλήκτρα ;

diVa είπε...

ΚΚΜ
συγνώμη δηλαδή τώρα, τι θέλετε;
Να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με τις μελισσούλες και τα λουλουδάκια;
Σας ζάλισε η υδρόγειος;-/

kostis-b είπε...

diva,
σας ευχαριστώ για τον εμπνευσμένο σχολιασμό, την αμέριστη υποστήριξη... και για το τραγουδάκι φυσικά.

kostis-b είπε...

Αυτήν την Άνοιξη για την ώρα την αρνούμαι.

Ε, εντάξει, δεν την αποκηρύσσω και εντελώς, αλλά να...

προσπαθώ να παίξω με τις λέξεις, μπας και καταφέρω να αποφασίσω τί θα αρνούμαι και τί θα αποδέχομαι.

Έχω μια α-τονικότητα. Δεν συγκλίνει η σειρά των ήχων μου, με το περιρρέον ζουζούνισμα.

diVa είπε...

z
z
z