ΙΣΤΟΛΟΓΙΣΜΟΙ (απειροστικός ιστολογισμός)*

1

Όστις ιστολογάται ελεύθερα,
ιστολογάται καλώς.

2

Τα παιδία παίζει. (Αττική σύνταξη)
Οι γέροι πεινάει. ( Σύνταξη του ΙΚΑ)
Οι βλόγερς ιστολογίζει. (Πλήρης ασυνταξία)

3

Κι άμα φτωχό το βρεις,
το ιστολόγιο δεν σε γέλασε.
Το ιστολόγιο σου ΄δωσε
το ωραίο ταξίδι.

4

Η τεχνητή νοημοσύνη του ιστού
δεν ημπορεί να καταβάλει
την φυσική ηλιθιότητα
ενός ιστολόγου.

5

Δυστυχής ο ιστολόγος
το μυστικό του οποίου,
ουδείς ενδιαφέρεται να ανιχνεύσει

6

Ακόμα και μια κοινωνία ιστολόγων
είναι ταξική.
Ένας μεγαλοαστός ηλίθιος ιστολόγος,
θεωρείται απλά μεγαλοαστός.
Ένας φτωχός ηλίθιος ιστολόγος,
θεωρείται απλά ηλίθιος.

*(Απειροστικός λογισμός είναι ο κλάδος των μαθηματικών
που ασχολείται με την σύγκλιση των ορίων,
και ειδικότερα με την διαφορισιμότητα και
ολοκληρωσιμότητα , των συναρτήσεων πραγματικών αριθμών.
Απειροστικός ιστολογισμός είναι εκείνος ο κλάδος
της διαδικτυακής επικοινωνίας που ασχολείται
με την απόκλιση των ιστολογίων από τα όρια τους.)

Ζόμπε, πού πας..;

"Ο Ζόμπος εν Λιτοχώρι"
--------------------------
(Μονωδία-θρήνος επί τη δυστυχεί παρολύμπια πολύχνει) 
(Ήχος πλάγιος του Δευτέρου)

Αγέρωχος και αυστηρός τω τρόπω
αφίχθει ο Ζόμπος
εις εν Λιτοχώρι θώκω.

Κράτιστος, ύπουλος, φονίσκος και οργίλος
επεριπλέχθηκε εις την πόλη μας
αδήλως.

Τέσσερις μήνας κόβει βόλτες,
όλος ζόφος,
πολυορκώσιν τας οικείας
εν το σκότος.

Ω, πόλις,
πού νυν σου, η ευπρέπεια
το κάλλος, η ωραιώτις;
Ω, πόλις, ακορέστως εντρυφείς
στην "δολιότις".

Νυν, η κατήφεια επέπληξεν την πόλιν.
Θρηνεί και πέμπει κοπετούς
όλη η αγέλην.

Μοιραίως έφτασε το χτένι 
επί του κόμπου.
Ου γαρ, η όρεξις εξέλειπεν
του Ζόμπου.

Μασάει σκύλους, γιους,
όνους και αίγες,
και επιπροσθέτως
ατιμάζει τις κοπέλες.  

Περήφανα βλαστήματα, 
τρώγει νοικοκυραίων, 
της ερημώσεως βδέλυγμα,
ο "Ζόμπος των Ορέων"

Θρηνώ σε, πόλη μου λαμπρά
και κλαίω μετά φόβου
πώς έπεσες, πώς κύλησες,
στην αγκαλιά του Ζόμπου.

 (υπό Κωνσταντίνου διακόνου του Ευγενικού, 13ος αι.)  

Αγαπητό μου ζομπολόγιο...(ή το πρώτο ζόμπι ιστολόγος)

Ι

Αγαπητό μου ζομπολόγιο, βάλθηκα σήμερα να πω
αυτά που χρόνια με κρατούν αιχμάλωτο .
Και θα τα πω έστω και με μουτζούρες, κηλίδες,
και σκαριφήματα.
Δεσμώτης μέσα στις αράδες των γραμμάτων.
Τεχνίτης των επαναλήψεων.
Μέγας μάγιστρος των παραμορφώσεων.
Βιρτουόζος των κατεδαφίσεων.
Πηγαινοέρχομαι μέσα στις λέξεις
που μόλις λεχθούν χάνονται.
Μέσα σε μια άνετη και κατοικήσιμη αιώνια κατάρρευση.
Ύπουλα σιγοβράζεις μέσα μου «ανθρώπινη ύπαρξη».
Παλεύεις κι αγκομαχάς να βγεις στην επιφάνεια
και να αυτοπροσδιοριστείς. Μηχανεύεσαι ένα σωρό
τρυκ και ταχυδακτυλουργίες για να με πείσεις…
Απομυζείς και την τελευταία ικμάδα μου
για να πείσεις τον εαυτό σου (εμένα δηλαδή)
ότι είσαι κάτι εξαιρετικό. Αλλά δεν θα σου γίνει το χατίρι…
Στο λέω μια και καλή…για να τελειώνουμε…
Είμαι ένα ζόμπι.

ΙΙ

Τι είναι όμως ένα ζόμπι;
Πώς να συλλάβει κανείς την ουσία του;
Πέρα από την απτή φανέρωση αυτής της ελεεινής μορφής,
με το τελετουργικό βηματισμό, τα ημισηκωμένα και
προτεταμένα στο ύψος του στήθους χέρια,(όταν υπάρχουν),
τους σαπισμένους ιστούς, τις ρημαγμένες κόγχες των ματιών,
τ΄ άντερα που κρέμονται από την ανοιχτή κοιλιακή χώρα,
τα σκουλήκια που μπαίνουν από τα ρουθούνια
και βγαίνουν από τα αφτιά….
Πώς μπορεί κανείς να διακρίνει την ενδόμυχη ισχυρή
αναλαμπή της «σημασίας» του; Πώς;
Ο ζομπισμός έχει μια εγγενή δυσκολία.
Είναι πρακτικά αδύνατο να οριστεί με την τυπική
καθιερωμένη λογική. Η χρήση των λεξικών σ΄ αυτή
την περίπτωση δεν θα μας βοηθούσε ιδιαίτερα .
Κάποιοι τον ορίζουν ως «ύπαρξη». Κάποιοι ως «ανυπαρξία».
Κάποιοι ως μια κατάσταση που εντοπίζεται
στο μεταίχμιο ύπαρξης και ανυπαρξίας.
Το πρόβλημα μέχρι τούδε δεν έχει βρει οριστική λύση.
Αντιθέτως έχει δημιουργηθεί μια έντονη σύγχυση ,
αφού τα πάμπολλα δεδομένα των κατά καιρούς παρατηρήσεων,
ενισχύουν πότε την μια, και πότε την άλλη θεωρία.
Πολλοί συγχέουν τον ζομπισμό με τον βρυκολακισμό.
Άλλοι πάλι με τον λυκανθρωπισμό. Η ζομποσίνη όμως είναι
κάτι πέρα απ΄ αυτά.

ΙΙΙ

Κάνω τώρα τον απολογισμό μου,
καθώς η μέρα σιγά-σιγά φεύγει.
Αναλογίζομαι πως ίσως έκανα λάθος που παράτησα
μια λαμπρή καριέρα στον κινηματογράφο
για να γίνω το πρώτο ζόμπι ιστολόγος (ζομπολόγος).
Οικτίρω τον ημιθανή εαυτό μου
που αφέθηκα και απώλεσα αμαχητί τις φιλοδοξίες
και τα όνειρα μου.
Αλλά ποτέ δεν μου εμπιστεύτηκαν έναν πρώτο ρόλο.
Θυμάμαι την τελευταία αξιόλογη συμμετοχή μου
στο έπος «Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα»…
Ανακαλώ στο νεκροζώντανο μυαλό μου, τις δημιουργικές
εκείνες μέρες. Βλέπω και ξαναβλέπω την επαγγελματική
δουλειά,στην οποία με τόσο μεράκι
συμμετείχαμε, όλοι οι συνάδελφοι.
Καμαρώνω κρυφά διαπιστώνοντας ξανά και ξανά
την λιτή και περιεκτική ερμηνεία μου.
Θαυμάζω την διατρητική ένταση των πλάνων.
Πόσους και πόσους θεατές δεν τρόμαξαν και συντρόφεψαν,
δίνοντάς τους μια μοναδική ευκαιρία να σκεφτούν
πάνω στα θεμελιώδη ζητήματα του κυρίως ειπείν ζομπισμού.
Πόσες ελπίδες δεν είχαν γεννηθεί μέσα μου;
Και μετά σιωπή. Μόνο κάτι ρολάκια-περάσματα.
Ένας ακόμη από το πλήθος των ζόμπι-κομπάρσων.
Και αργότερα ακόμη χειρότερα. Αναγκάστηκα να κάνω
τον βοηθό φροντιστή για ένα μεροκάματο.
Και τί μεροκάματο; Του τρόμου.
Ήμουνα το «αντικείμενο» για να ικανοποιώ
κάθε ανώμαλη ιδιοτροπία του σκηνοθέτη, του οπερατέρ,
του παραγωγού…
«Μικρέ καφέ…», «Ζόμπε πετάξου στο περίπτερο για τσιγάρα…»
«Ζόμπε νερό…» «Ζόμπε ξύσε μου την πλάτη…» κτλ κτλ.
Και έτσι τα βρόντηξα κάτω κι έφυγα.

ΙV

Τώρα κοιτάω προσεκτικά τον ορίζοντα.
Το ζόφος σιγά-σιγά υποχωρεί και ξαναβλέπω τον μελλοντικό
και διαρκή θάνατο μου, πάλι με αισιοδοξία.
Ευθυγραμμίζω φράσεις στο ηλεκτρονικό μου ζομπολόγιο,
που εκτυλισόμενες ανοίγουν διάπλατα έναν νέο δρόμο,
προς ένα τέρμα προσωρινά οριστικό.
Οι φράσεις διασκορπίζονται ευτυχείς,
όπως τα κομμάτια του άβιου κορμιού μου.
Και ονειρεύομαι την άλλη πλευρά…
Την πλευρά των αναγνωστών μου.
Εκεί όπου, κάποια ζευγάρια μάτια διαβάζουν
αυτά που γράφω.
Και διαβάζοντας τα, τα σβήνουν. Τους ευχαριστώ.

Η απολέπισις των ελπίδων ενός αιτούντος.

Είχε ένα κουβάρι από αγωνίες στο στήθος του,
που τις έθρεφε μια βδομάδα τώρα.
Θα ταν καμιά ώρα που περίμενε στην αίθουσα αναμονής,
ξεφυλλίζοντας ένα παλιό τεύχος του περιοδικού «ΓΥΝΑΙΚΑ» .
Συγχρόνως, με το αόρατο στηθοσκόπιο του,
αφουγκραζόταν τους τοίχους.
Αίφνης ηκούσθη η γλυκιά φωνή της γραμματέως:
«Ο κύριος "Θ" παρακαλώ να περάσει.»
Με επίσημο βηματισμό προχώρησε και εισήλθε
στον θάλαμο απολέπισης,
κλείνοντας πίσω του την πόρτα.
«Αγαπητέ κύριε "Θ", εις ποία ομάδα ζωδίων ανήκετε;»
τον ρώτησε η γραμματεύς σκυμμένη στα χαρτιά της.
« Το ερώτημα σας μήπως κρύβει κάποια παγίδα.»
«Σας βεβαιώ, ουδεμία»
«Α, ωραία. Εις αυτά του αέρος θαρρώ.»
«Ιέραξ… να υποθέσω…»
«Όχι… Flying Dolphin »
«Διακρίνω μια εμμονή εις τις υψιπετείς αναζητήσεις».
«Γιατί το λέτε αυτό..; θα έπρεπε να ανησυχώ..;»
«Αφήστε τα…ίσως δεν θα πρεπε…
αλλά ας προχωρήσουμε στα κυρίως ειπείν ζητήματα
που μας απασχολούν…»
«Ας προχωρήσουμε λοιπόν.»
«Κύριε "Θ", λαμβάνω την τιμή να σας ενημερώσω,
εκπροσωπώντας την επιτροπή κρίσεων ότι,
κατόπιν ενδελεχούς έρευνας και λαμβάνοντας υπ΄όψιν τα δεδομένα,
είμαστε στην δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε
πως το αίτημα σας δεν γίνεται αποδεκτό.»
«Μπατ… γουάι μαδεφάκες?»*
ανέκραξε (δικαίως ή αδίκως ουδείς γνωρίζει)
«Διότι προφανώς, η επιτροπή δεν έκρινε τον κώλο σας,
αρκούντως επιδέξιο».
«Οφείλω τότε να ρωτήσω με τη σειρά μου…
εις ποία ακριβώς τεστ επιδεξιότητας ένας κώλος
κρίνεται και δοκιμάζεται, για να πιστοποιηθεί η επάρκεια του
και να κριθεί άξιος, ώστε να του παραχωρηθεί
το δικαίωμα να ενδύεται μεταξωτά βρακιά;»
«Τι να σας πω…άγνωσται αι βουλαί της επιτροπής.»
«Δηλαδή, φέτος πάλι ξεβράκωτοι θα την βγάλουμε.»
«Φοβάμαι πως ναι…λυπάμαι…
ίσως…αν κάνατε μια αίτηση στην επιτροπή βαμβακερών…».

(*) Εδώ ο συντάκτης κάνει μια τιμητική αναφορά στον kplso.

Γκουρμεδιές...

Ποτέ ένας μονόλογος δεν είναι εξ ολοκλήρου μονόλογος.

« Μια απέραντη αλληλεγγύη πεθαμένων και ζωντανών»
(Γιώργος Σεφέρης)
Να ένας ορισμός του ποταμού της ανθρωποζωής
πάνω σε τούτον τον πλανήτη.
Ω!, καψαλισμένη από τον πυρετό, ανθρώπινη μάζα.
Συμπίλημα από κορμιά και επιθυμίες.
Είσαι ένα πυρακτωμένο σίδερο στη σκιά μιας καρυδιάς,
της οποίας η φρενιτιώδης φυλλωσιά
πάλετε στη μέση ενός απέραντου αμπελώνα.
Σύμμεικτη βουή που σέρνεται αργά στο απόκρημνο μονοπάτι.
Η μαρμαρυγή και το αναβόσβησμά σου,
φωτίζει σαν αδύναμος λύχνος.
«Τι καταλαβαίνουν οι ποιητές από ποίηση…;»
λέει ένας με έγνοια και στοργή για τους άλλους,
χωρίς βεβαίως να απαιτεί μιαν απάντηση.
«…έτσι κι αλλιώς οι μέρες φεύγουν καταδιωκόμενες
από τον χρόνο…» λέει ένας άλλος.
Και ένας τρίτος συμπληρώνει:
« …οι μνήμες όμως αντιστέκονται σθεναρά…»
Κάπως έτσι, φαινομενικά αδιάφορα,
και χωρίς ξεκάθαρους στόχους ξεκίνησες.
Περπατώντας στο πλευρό φίλων, συγγενών,
γειτόνων και γνωστών.
Πλάι σε πεθαμένους και σε κείνους
που δεν γεννήθηκαν ακόμη.
Είσαι ένα υποσύνολο ενός αόρατου πλήθους.
Η πορεία σου είναι εγγεγραμμένη στο ημερολόγιο των ετών.
Διαβαίνεις τους αιώνες περπατώντας στο δρόμο
που καταργεί τους καιρούς.
Τον δρόμο αυτό τον ξεκίνησες αύριο,
και φτάνεις χτες.
Αυτά για σήμερα.
Πάμε για ρακές και τσίπουρα τώρα.

ΥΓ: κι όλα αυτά διότι χτες μια συνομήλικη ξαδερφούλα μου
αποχώρησε ταλαιπωρημένη και ακρωτηριασμένη
για το πουθενά, μακριά εκεί στη Νέα Υόρκη.

Οι 7 ταινίες-σαμουράι

Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται (Σέρτζον Ντραγκίλοβιτς)

Φρίντα (Τζούλι Τέιμορ)

The Others (Αλεχάντρο Αμπεναμπάρ)

Τί έκανες στον πόλεμο Θανάση; (Ντίνος Κατσουρίδης)

Οχτώβρης (Σεργκέι Αιζενστάιν)

Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας (Τίμ Μπάρτον)

Οι εφτά σαμουράι (Ακίρα Κουροσάβα)