πρωινό

Για εκατομμυριοστή φορά περπατώ πάνω στο ξύλινο πάτωμα,
με τους διάσπαρτους μελανούς ρόζους. Οι καρέκλες της κουζίνας,
μόλις ξημερώσει, θα ΄χουν τις ίδιες χρωματιστές ζωγραφισμένες
ράχες, με πιγκουΐνους ακροβάτες και χαζοχαρούμενες
πολικές αρκούδες. Μόλις ξημερώσει όμως.
Ή, μόλις ανάψω το φως της κουζίνας.
Για την ώρα οι καρέκλες στέκουν με τις ράχες σκοτεινές,
σαν μεσαιωνικές ασπίδες, κόντρα στο ιλαρό της τζαμαρίας φως.
Ευτυχώς, να λες, που υπάρχει και αυτή η τζαμαρία και κρατάει
τον ουρανό στη θέση του. Πρέπει να βιαστώ όμως η ώρα περνάει.
Θα βάλω κάτι πρόχειρο για πρωινό.
Τι όμως; Μήπως, πάλι, λίγες απ΄αυτές τις θεσπέσιες,
αλλά αδύνατες και καχεκτικές λέξεις, που σερβίρω πού και πού
ηλεκτρονικά, για τα μάτια του κόσμου;
Ή μήπως, μερικές από κείνες τις άλλες, που διατηρώ πάντα φρέσκες
με καθημερινή φροντίδα, δια παν ενδεχόμενο...;
Τις οποίες με σπουδή τις πλένω, τις βουρτσίζω, τις σιδερώνω,
τις γυαλίζω, κι αυτές με τη σειρά τους , μου κάνουν χαρούλες,
μου κλείνουν μαργιόλικα το μάτι, και μου θυμίζουν ξανά και ξανά,
την κορυφαία και αξεπέραστα βαρύγδουπη κοινοτυπία:
«Είμαι ότι σκέφτομαι!»

Σιγά μην είμαι…
Σιγά μη σκέφτομαι…
Άσε καλύτερα. Τίποτα απ΄τα δυό. Θα πιω μόνο ένα σκέτο ζεστό
τσάι βουνίσιο, κι ύστερα θα κάνω ένα επιτόπιο ταξίδι για ένα
μισάωρο. Σαν άλμα εις ύψος δίχως φορά, με γωνία 90 μοιρών,
προς τα πάνω. Όσο, δηλαδή, να ΄ρθει η ώρα να φύγω
για τη δουλειά. Ένα ταξίδι που δεν θα με κουνήσει ρούπι
απ΄το στίγμα μου. 40 40΄ 30΄΄ βόρεια, 22 70΄ 30΄΄ ανατολικά.
Θα σκαρφαλώσω στον τρεμάμενο και ελαφρύ χρόνο μου,
με το γυλιό μου γεμάτο με ακριβές ιδέες (πάντα),
συγκεχυμένες πληροφορίες (συχνά), και θολές δυνατότητες (ενίοτε).
Θα στήσω μηχανορραφίες, θα προβώ σε δολοπλοκίες, με έναν
και μόνο τελικό στόχο. Να διασταυρώσω τη ζωή μου με τους άλλους.
Μπας και ο χρόνος λάβει εκείνη την ειδική ποιότητα, που τον κάνει
να μοιάζει με γιορτή.

Αλλά να… σαν να σκάει ο ήλιος απ΄τη μεριά της θάλασσας.
Σε λίγο θα φτάσει στα κεραμίδια του γείτονα.

Ακολουθεί ρουά- ματ σε δύο κινήσεις:
α) Φιλική ασθενική κλωτσιά στα οπίσθια του διαβολάκου
που με κατατρέχει.
β) Άνοιγμα της εξώπορτας με ταυτόχρονη είσοδο στο χαγιάτι
της Άνοιξης που μόλις ήρθε.

Αυτό ήταν. Πάω να μαρινάρω τα σκώτια μου
και όλο το «μέσα» μου, στο «έξω» της μέρας που αρχίζει.
Ζητώ να μου σχωρεθεί η άγνοια που με κρατάει κωλυόμενο
στην εποχή του παρόντος μου.
(Αν χρειαστεί θα μου βάλω λίγο λίπος, για να μην κολλήσω
στον πάτο της κατσαρόλας).

τυφλώτις ανεπεξέργαστη

give me a break

"Κανένα μέρος του σύμπαντος δεν είναι πιο σημαντικό απ΄τα υπόλοιπα" Τζορντάνο Μπρούνο

Τέτοια έλεγε ο Τζορντάνο Μπρούνο και δεν γλύτωσε από των
Αγίων Πατέρων την σωφρονιστική καθαρτήρια κουλτούρα
και την εξαγνιστική πυρά της Ιεράς Εξέτασης. Άλλωστε η
«κάθαρσις», τα «καθαρτήρια»,και τα «καθαρτικά»
δεν έλειψαν ποτέ από το λεξιλόγιο των σφιχτόκολων οπαδών
της υπέρτατης αλήθειας, και των μουτζαχεντίν-φρουρών
του ορθού δρόμου. Τι άλλο χαρακτήριζε πάντα τον πολιτισμό
του κυρίαρχου λόγου, πέρα από την αναζήτηση χώρου
για να θαφτούν, ή να αποτεφρωθούν τα περιττώματα.
Διότι την αυθάδεια και την ανυπακοή, έναντι κάθε ιερής
πρωτοκαθεδρίας , πολλοί εζήλεψαν, τον αυθάδη και τον
ανυπάκουο ουδείς. Πάντα ως περίττωμα τον αντιμετώπιζαν.
Εντάξει. Ας δεχτούμε ότι, ο κάθε υμνητής και προπαγανδιστής
του «υπέρτατου όντος» δρα όπως δρα, και λέει ότι λέει,
για να εξυπηρετήσει την «υπέρτατη αλήθεια» του. Δικιά του είναι
η αλήθεια άλλωστε, ότι γουστάρει κάνει μαζί της. Αν είναι έτσι όμως ,
το αρχαίο απόφθεγμα που λέει ότι, «στο όνομα της αλήθειας
ειπώθηκαν τα πιο μεγάλα ψέματα», δεν στέκει και τόσο καλά
στα πόδια του. Διότι εδώ μιλάμε για μεγάλα ψέματα , τα οποία
καλούνται να «υπηρετήσουν» ένα άλλο, πιο μεγάλο και πιο τερατώδες.
Το κορυφαίο των ψεμάτων.
Εκτός πια κι αν ο Σάντα Κλάους κάθε χρόνο, αφού διασχίσει
τις ερήμους της Αριζόνας, τα αστικά φαράγγια της Νέας Υόρκης,
τις στέπες της Σκανδιναβίας, τις χίλιες και μια λίμνες του Καναδά,
τους αμπελώνες του Μπορντό, τις Άλπεις της κεντρικής Ευρώπης
και τις δαντελωτές ακρογιαλιές της ευρωπαϊκής μεσογείου,
παίρνει εντολή από τον Κύριο του, και αφήνει «απότιστη»
την υποσαχάρια Αφρική και πνιγμένο στη λάσπη το ρημάδι
το Μπαγκλαντές, έτσι από διαστροφική κακία και εκδικητικότητα.
Ή ακόμα χειρότερα, απλά για την πλάκα του, απλά για να
διασκεδάσει την θεϊκή ανία του.
Όχι πως το ψέμα είναι εύκολη υπόθεση, κάθε άλλο.
Κανείς δεν μπορεί να παίζει μαζί του. Αντιθέτως, η ενασχόληση
μαζί του απαιτεί σοβαρότητα και έναν τεράστιο όγκο δουλειάς.
Το ψέμα ήταν και θα είναι ένας παιάνας στον πολιτισμό που
έρχεται, και ένας πανηγυρικός επικήδειος ψαλμός σε αυτόν
που φεύγει. Τα σαχλοτράγουδα της πεζής υλιστικής αλήθειας,
ταιριάζουν μόνο στο ταπεινό, ελαφρύ,χυδαίο και φευγαλέο παρόν.

Ο ποιητικός όρος «άνθρωπος» (άνω-θρώσκω) με την φαντασιακή
υπεροχή που μεταφέρει και προσδίδει στο εν λόγω δίποδο
ανώτερο θηλαστικό … πάντα πρόδιδε ένα κρυμμένο σκοτεινό
απωθημένο του ανθρώπου, ως προς την Θεία, ή μη, καταγωγή του.
Αλλά και η φιλόξενη (κατ΄ αρχήν) όψη των κοινωνικών συγκροτήσεων,
που με μαεστρία σκάρωσε τούτο το υπέρτατο θηλαστικό,
ποτέ δεν μπόρεσε να αποκρύψει ικανοποιητικά, πως όσο επιμένει
να επικαλείται και να κηρύττει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον,
τόσο μαυρίζει και χαντακώνει το παρόν.
Από τη μια, η νευρωτική φοβία μιας μελλοντικής τιμωρίας,
που κρέμεται από μια λεπτή κλωστή πάνω από τα ανώνυμα κεφάλια μας,
της οποίας κλωστής η άλλη άκρη βρίσκεται στο δεξί χέρι
του υπέρτατου κριτή….
Και από την άλλη, η ψυχαναγκαστική ιδεοληψία μιας
«ανθρώπινης υπεροχής» που πρέπει οπωσδήποτε να ικανοποιηθεί…
δεν λέω… μπορεί να βοήθησαν την κοινωνία των ανθρώπων
να διαρθρωθεί και σταδιακά να «προχωρήσει» .
Δεν την βοήθησαν όμως να πάψει να φοβάται, και κυρίως
δεν την βοήθησαν να φανταστεί τον εαυτό της αλλιώς.
Πώς αλλιώς; Μα, με λιγότερη μεταλλική κλαγγή, λιγότερες
βιβλικές επιταγές, λιγότερη υπερβατική νοσταλγία για χαμένες δόξες,
λιγότερο αποκλεισμό, λιγότερη βία και περισσότερες διάσπαρτες
δροσερές συστάδες ανοχής και φιλοξενίας.
Αναρωτιέμαι, πώς να βρει εύφορο έδαφος να ευδοκιμήσει
η ισορροπία και η κοινωνία ενός όντος,
όταν το ίδιο πιστεύει ότι ο κόσμος φτιάχτηκε με μοναδικό σκοπό
να αποτελέσει το θεατρικό σκηνικό της δράσης του;
Που πιστεύει ότι το σύμπαν υπήρξε μόνο και μόνο για να
εγκαθιδρύσει και να πλαισιώσει την πρωτοκαθεδρία του,
έναντι παντός επιστητού.
«Καθ΄ ομοίωσιν», σου λέει, φτιάχτηκα …
…και «φκιάχνεται»!
Κι άντε μετά να αποφύγει κανείς τις μεταπτώσεις,
από την μανία της κυριαρχίας στην θλίψη της ματαιότητας,
από την κόλαση στον παράδεισο, από τον ουρανό στη γη,
από τη γη στη σελήνη, απ΄τη Σκύλλα στη Χάρυβδη .
Αφού η Βίβλος, γαμώ το κέρατο μου, με έχρισε κτήτορα του παντός,
ελέω Θεού, εγώ γιατί γαμώτι μου δεν μπορώ να βάλω σε τάξη
τα φυλετικά μου, τα εθνικά μου, τα οικογενειακά μου,
τα οικονομικά μου, τα γκομενικά μου, τα όνειρά μου…;
Εκτός πια αν όνειρο εννοείς, αγαπητέ αναγνώστη,
τον γράν-γκινιόλ εφιάλτη, μιας ατέλειωτης ζωής,
εν μέσω μιας ατέρμονης υποταγής στο όνομα του Μεγάλου Κριτή…
Ή το Μεγάλο Τίποτα της υπεροχής και της κυριαρχίας,
έναντι του άλλου…;

Ο.Κ. ότι και να πείτε θα ΄χετε δίκιο. Είναι εμφανές.
Τελευταία, δεν διέρχομαι (ως βλογ και ως άνθρωπος) από μια
κατάσταση η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί,
διαδικασία προηγμένης συναίνεσης .
Σίγουρα όμως, διανύω μια περίοδο οικοδόμησης μέτρων
εμπιστοσύνης με τον εαυτό μου.
Χρόνια και χρόνια πέρασαν εν μέσω ρητορειών καφενείου,
εξάψαλμους και εναλλαγές φυλλοβόλων πεποιθήσεων.
Αυτό που δεν άλλαξε ευτυχώς είναι η επιμονή μας.
Καθημερινά, κολλάμε βαριά και ανθυγιεινά ένσημα
στα λατομεία εξιλέωσης με τον νοητό και απλησίαστο εαυτό μας.
Το παρόν κείμενο είναι ενδεικτικό, και η ευθύνη ανάρτησής του
βαρύνει αποκλειστικά το μπλογκ.
Η ευθύνη της ανάγνωσής του, ή μη, βαρύνει αποκλειστικά
τον αναγνώστη. Οι τελικές μέσες τιμές θυμάτων,
που θα λάβει ο εσωτερικός μας πόλεμος,
εξαρτώνται από το κατά πόσο πάμε γυρεύοντας.
Μην πάμε γυρεύοντας λοιπόν…αν δεν θέ΄με.
Αν θέ΄με όμως …εκλιπαρώ να μην λογαριάζουμε τις επιπτώσεις.
Σας το λέω, δυστυχώς ( και είναι κρίμα) δεν αντιστεκόμαστε
όταν διαβάζουμε, ή όταν γράφουμε ένα ποίημα.
Είναι κρίμα το ξέρω... αλλά, απλώς αποπειρούμαστε απεγνωσμένα.
Επαγγελματίες της απόπειρας. Και ερασιτέχνες της απόγνωσης.
Το ανεπίδοτο μήνυμα θα μένει πάντα κρυμμένο στο συρτάρι.
Το δεδηλωμένο και δημοσιευμένο θα είναι πάντοτε άλλο.
Συνεργαστήκαμε χρόνια και χρόνια υποδειγματικά
στη συγγραφή του συγκινητικού και συναρπαστικού σεναρίου
με λογής-λογής ξόρκια.
Άντε να δούμε πότε θα μας ζητηθεί να το σκηνοθετήσουμε,
με πτωχούς, πλην όμως τίμιους, αλγόριθμους.

αντισταθείτε μ΄ ένα ποιήμα

Eυχαριστώντας την αξιαγάπητη κ. Κορνάρου Λουΐζα για την ευγενή πρόσκληση, συμμετέχω στο αντιστασιακό κίνημα με ένα αγαπημένο ποιήμα που έρχεται να κατακλύσει σώμα και ψυχή. Ένα ποίημα του μεγάλου μας τερατωδού Ευσταθίου Δαμίρα.

Homo Homini Lupus

στον Wolfgang Isegrimm


Κάποτε ζούσαν δυό λυκάνθρωποι στην πόλη.
Ο είς γινόταν τα μεσάνυχτα ληστής:
τον εσκιαζόντουσαν και τον φοβούνταν όλοι
γιατί ήταν άτιμος, κακός και σαδιστής.

Κι ο άλλος έδειχνε του λόγου του 'μοβόρος
- ήτο λυκάνθρωψ γαρ, δεν έφταιγε γι αυτό-
μα ήταν μαζί και της αγάπης σταυροφόρος,
μες στην καρδιά του είχε πάντα το σωστό.

Γνησίου τζέντλεμαν αρίστους είχε τρόπους,
κρυφά συνέδραμε τις χήρες με ορφανά,
φερόταν τίμια σε όλους τους ανθρώπους
και συμμετείχε δίχως δόλο στα κοινά

Μιά φορά δε, στην τοπική εφημερίδα
σε πρωτοσέλιδο τον βγάλαν ρεπορτάζ,
όπου, μια νύχτα με βροχή και καταιγίδα,
άλλαζε λάστιχο στ' αμάξι μιας γιαγιάς.

Μόνο σαν φώτιζε τ' ολόγιομο φεγγάρι
πόθος για αίμα μέσα του άναβε φρικτός
κι έψαχνε κάποιον δυστυχή, παραπονιάρη,
που ο θάνατός του γι' αυτόν θά' ταν λυτρωμός.

Κι αφού τη μαύρη του την πείνα ξεγελούσε
κι απ' τη σελήνη ο νούς του γύριζε στη γή
σ' ένα σωρό όλα τα οστά τοποθετούσε
κι έλεγε πάνω τους σεμνά μια προσευχή.

Είναι ασυγχώρητη αυτή του η αμαρτία ;
Για ένα ελάττωμα μικρό τής φύσης ποιός
μία ψυχή θα καταδίκαζε αγία
και μιά καρδιά αγνή που σκόρπιζε το φώς ;

Θαρρώ κανείς! Κι είθε σ' αυτούς εδώ τους τόπους
όπου φωλιάζουν η κακία κι η αδικιά
χιλιάδες νά χαμε σαν δαύτον λυκανθρώπους,
τον ίσιο δρόμο μήπως βρίσκαμε ξανά.

δεύτε φίλοι μου εις το πυρ

Τον ζωγράφο τον διακρίνει μια νηφαλιότητα και μια ακατανόητη κατανόηση,
αναφορικά με την παρανόηση τα ζωγραφικής του, από τους αφόρητους πιστούς.
Τούτο εξηγεί εν μέρει, γιατί οι ζωγραφιές του, είναι στην ουσία
μια παρωδία.
Υποβάλει τον εαυτό του, σε μια χρόνια τεχνητή κρίση , για να μπορεί να «τιμωρεί». Να τιμωρεί με σκεύη όπως: βλητικές αιχμές, λεπίδες, τριβεία, τριπτήρες, κόπανους, μυλόπετρες κ.α.
Πολυάριθμα τεχνικά «ευρήματα» του πολιτισμού, γίνονται όργανα βασανισμού,
με υποκείμενα τους ίδιους τους χρήστες τους. Ο γιδάρης που κλέβει γίδια σουβλίζεται ως γίδι. Ο μπακάλης που κλέβει στο ζύγι υποβάλλεται στο μαρτύριο, «κρέμασμα ζυγού από τη μύτη», και ο πονηρός μυλωνάς λυγίζει από το βάρος της μυλόπετρας που κρέμεται από τον λαιμό του.
Ο έντονος ηθικός του τόνος, δεν τον εμποδίζει να σπάει πλάκα. «Χαμένος» και ο ίδιος, αναζητάει ηθικές σταθερές και "πολιτικές" αρχές, ζωγραφίζοντας τον νάρθηκα
του Αγ. Γεωργίου μυρόφυλλου, κοντά στη Μεσοχώρα Τρικάλων.
Τι να χέσει τούτος εδώ ο ανώνυμος λαϊκός ζωγράφος, μπρος στην «εγγράμματη» και σπουδαγμένη ζωγραφική της εποχής του..; αλλά και μπρός στην σύγχρονη αβαντγκάρντ τέχνη, η οποία όσο μετά μανίας επιδιώκει την πρωτοπορία, τόσο πιο παρωχημένη μοιάζει, η άμοιρη.

Δεν είναι τυχαίο που οι αδελφές (πιθανότατα), Τζένη και Ντίνα Ζάχου δήλωσαν απερίφραστα τον ενθουσιασμό τους, αφήνοντας τα αυτόγραφά τους πάνω στον δαίμωνα Βελζεβούλ, εν έτη 1987.

Π.Β.Β.Σ.Χ.

Συγχαρητήρια,
μόλις παραλάβατε τον νέο ολοκαίνουργιο χρόνο σας.
Αφού σας ευχηθώ Καλή Χρονιά, επικαλούμαι την επιτυχή
ή μη, αποκομιδή των παλαιών ημερών των παρελθόντων
χρόνων σας, και εφιστώ την προσοχή σε ζητήματα
περιποίησης του νέου σας χρόνου.
Ως εκ τούτου θα παρακαλούσα να τηρείτε τις
προδιαγραφές χρήσης και συντήρησης του νέου έτους,
πάντα με γνώμονα την καλύτερη διαχείριση των ημερών του,
όπως αυτές προβλέπονται από τον κατασκευαστή
και προμηθευτή του χρόνου σας.
Η έγκαιρη διενέργεια αλλαγών και επεμβάσεων
στην ροή του ολοκαίνουργου 2008 σας, επιβάλλεται.
Και υπόκειται αποκλειστικά στην διακριτική ευχαίρια σας .
Ως χρήστης του χρόνου σας ευθύνεστε αποκλειστικά
για την πλημμελή διενέργεια των προβλεπομένων εργασιών
αξιοποίησής του, απαραίτητων για την απρόσκοπτη ροή
των ημερών του.
Στην αναστολή της ροής του, υφίστανται νόμιμοι περιορισμοί ,
οι οποίοι όμως τελούν υπό διαπραγμάτευση, κατά περίπτωση.
Αποφύγετε την άμεση επαφή με τα εύφλεκτα υλικά
των τοιχωμάτων που οριοθετούν την κοίτη του.
Εκτός πια κι αν μια τέτοια ενέργεια κριθεί
απαραίτητη για την αποκατάσταση της αξιοπρεπούς και
ελεύθερης ροής του.
Τέλος, σηκώνω ένα ποτήρι γεμάτο
με το λειτουργικό υγρό του χρόνου,το κρασί,
και εύχομαι σ΄ όλους να εγείρουν αδιαλείπτως απαιτήσεις
εγγυήσεως καλής λειτουργίας του έτους τους,
σε κάθε στραβή τιμονιά του.

ΥΓ. Συμβουλεύουμε, η πιστοποίηση και καταγραφή
της απρόσκοπτης ροής του 2008, καθώς και η έγερση
απαιτήσεων ομαλής και ανθρώπινης λειτουργίας του,
να ξεκινά από το Π. Β. Β. Σ. Χ*. αλλά να μην μένει
μόνο σ΄αυτό.

*Προσωπικό Βλογ Βεβαίωσης Συντηρήσεως Χρόνου.