Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

οι έφηβοι


Έχω ακούσει ανθρώπους να μιλούν με φρίκη και αηδία για κείνους.
Να μιλούν με την έσχατη περιφρόνηση . Κείνοι όμως, αγέρωχοι
συνεχίζουν. Οι επικριτές τους, τους είναι εξίσου βαρετοί
και αδιάφοροι, όσο και οι συμβουλάτορες τους. Κάθομαι
καλοκαιριάτικα στο καφενείο με τσίπουρα και τους χαζεύω
να περνάν. Τι ατσούμπαλο και περήφανο στυλ; Τι φρέσκος
και δροσερός γραψαρχιδισμός;
Τι, «είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα λύκεια…»;
Παρατηρώ συχνά τους έφηβους ανθρώπους διακριτικά στο δρόμο.
Άλλωστε υπήρξα τέτοιος κάποτε.( Άσε που σε δυο-τρια χρόνια
θα είμαι πατέρας έφηβου ανθρώπου.)Τους παρατηρώ λοιπόν αλλά
οι απορίες και τα ερωτηματικά μου, ποτέ δεν βρίσκουν λύση
οριστική. Αντιθέτως, θα ΄λεγα ότι φορές, η παρατήρηση
μου δημιουργεί μεγαλύτερη σύγχυση. Μερικά δεδομένα ενισχύουν
πότε τη μια, πότε την άλλη, και πότε την παράλλη θεωρία.
Και λες, μα καλά τι είν΄τούτοι; Είτε τους παρατηρείς ελεύθερους
στη φύση, είτε στο δρόμο έξω από τα φροντιστήρια, είτε στα
θρανία των σχολικών εργαστηρίων, είτε στα net-καφέ,
επιδεικνύουν εκπληκτική γκάμα συμπεριφορών.
Κατά τη διαδικασία δε, χτισίματος του κόσμου τους,
αναπτύσσουν πλήθος αναπάντεχων δεξιοτήτων , και τεράστιο εύρος
δραστηριοτήτων, τις οποίες η θεσμοθετημένη τυπική λογική
των ενήλικων νοικοκυραίων , τις κατατάσσει και τις καταχωρεί
ως: τεμπελιά, ραχάτι, οκνηρία, μαλακοπιτουρίαση, αλητεία,
κτλ.κτλ. Παραδόξως όμως, μοιάζουν εντυπωσιακά πολύ
με τους στενούς συγγενείς τους και τους άσπονδους επικριτές τους,
κατά την περίοδο που βρισκόταν και εκείνοι στο ίδιο
στάδιο ανάπτυξης. Η διττή φύση τους, του ενήλικα και του
παιδιού δηλαδή, εμπεριέχει μια εγγενή δυσκολία. Είναι πρακτικά
πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να οριστεί, να καταταχθεί και
να λάβει μια αυθύπαρκτη, ξεχωριστή και ξεκάθαρη θέση
στη βιολογική εξέλιξη ενός ανθρώπου. Αν δεχθούμε ότι
για τους πολλούς, της καθιερωμένης τυπικής λογικής,
η παιδική ηλικία είναι η περίοδος του «κουκουλιού», και
η ενηλικίωση είναι η περίοδος της «πεταλούδας». Τότε μοιραία
πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η εφηβεία είναι η περίοδος της «κάμπιας»,
που σέρνεται αργά- αργά από φυλλαράκι σε φυλλαράκι. Μια ρήξη
όμως με την τυπική λογική , μια διαλεκτική «άρνηση της άρνησης»,
πιθανότατα θα μας οδηγούσε σε μια εξήγηση της εφηβικής πορείας,
μακριά από το στερεότυπο, του «χαμένου κορμιού
υπό διαδικασία ανάτασης».
Ο έφηβος είναι φλου. Το είδωλο τού δεν καθαρίζει..
Εστιάζεις στον ίδιο και θολώνει το τοπίο. Νετάρεις στο τοπίο,
και θαμπώνει ο ίδιος. Έχω καταλήξει, αν η βιολογική πορεία
ενός ανθρώπου είναι η ακολουθία μιας ανιούσας μουσικής κλίμακας
στο κλαβιέ ενός πιάνου, η εφηβεία δεν εντοπίζεται ούτε στα λευκά,
ούτε στα μαύρα πλήκτρα, αλλά κάπου ανάμεσα σ΄ αυτά
τα απειροελάχιστα κενά, τις φυράδες, που παρεμβάλλονται
μεταξύ των πλήκτρων. Οι ενήλικες απαγγέλουν «από στήθους»
τραγούδια για την κοιλιά τους. Οι έφηβοι, απαγγέλουν «από κοιλίας»,
για το στήθος τους, που φλέγεται. Ακροβατώντας λίγο τώρα,
θα τολμούσα να πω ότι πρόκειται για διαφορετικές, πολιτικές
πρακτικές. Από τη στιγμή που ενεργούν όπως ενεργούν,
(έστω και με έναν μη-συστηματοποιημένο τρόπο) ο οποίος κάθε στιγμή
ελέγχεται και συγκρίνεται με τον κοινωνικά καθιερωμένο και αποδεκτό …
Από τη στιγμή που ο τρόπος ενέργειας τους, αντιτίθεται
με κάποιους άλλους τρόπους, αυτό και μόνο το γεγονός
τον καθιστά «πολιτικό» Και προσμετράται στο σύνολο των «τρόπων»
επί ίσοις όροις. Ή τουλάχιστον έτσι θα ΄πρεπε.
Αν δεχτούμε ότι ο εφηβικός τρόπος εμπεριέχει το «είναι»,
το «νοείν» και το «πράττειν», οφείλουμε να τον δεχτούμε
ως ίσο και γνήσιο κοινωνικό αυτοκαθορισμό, με αυθύπαρκτη
πολιτική στάση. Μια κριτική στάση που ξεδιπλώνεται πλήρως,
κορυφώνεται εκφραστικά και βρίσκει το πολιτικό της νόημα,
όταν ο έφηβος ρεύεται ή κλάνει επιδεικτικά μεν,
αλλά με πηγαίο στυλ δε, και η συνομήλικη παρέα γύρω του,
εξοκείλει σε παράκρουση καθαρτήριου γέλιου.
Ζηλεύω. Αυτά.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

Η συνοπτική βιογραφία ενός κειμένου

Το κειμενάκι που μόλις άρχισε να ξεδιπλώνεται,
σιτίζεται από την πρόνοια.Ζει εδώ και χρόνια ορφανό
μέσα σε υγρό και ανήλιαγο δυάρι, με τ΄ όνειρο κάποια
στιγμή να βγει στον καθαρό αέρα. Τα όρια που το χωρίζουν
από την παραβατικότητα είναι θολά. Κάθε που χαράζει
περιμένει με αγωνία να το καλέσουν επιτέλους στο εδώλιο
για απολογία. Αλλά πάντα κάτι πάει στραβά,κάτι γράφεται λάθος…
και παραμένει.
Αν ήταν άνθρωπος θα ήταν έφηβο αγόρι. Θα «ψείριζε» το ποδήλατο
από την αυλή του γείτονα. Θα τρύπωνε στα όνειρα όμορφων
γυναικών. Θα τριγύριζε έξω ως αργά τη νύχτα, στ΄ αμπέλια.
Παρ΄ ότι θα ήταν «μανούλα» στο «επιζείν», θα απέφευγε
συστηματικά να έρπει. Και θα σφύριζε, περνώντας με τα χέρια
στις τσέπες. Οι φθόγγοι του, οι συλλαβές, οι λέξεις,
οι φράσεις, οι προτάσεις, οι περίοδοι και οι παράγραφοι του,
δεν μπορούν πλέον να κάνουν πίσω. Θα γραφούν! Είναι νομοτέλεια.
Θα γραφεί, ακόμα κι αν τα νοήματά του στριφογυρνούν γύρω
από το ακατανόητο, ακόμα κι αν παλινδρομούν από την ανωριμότητα
στην κοινοτυπία, και ανάποδα. Θα γραφεί με πείσμα,
κι όσο κι αν είναι κουρασμένο, θα αναζητά την καθαρότητα,
την λιτότητα και την χαμένη πρωτοτυπία του.
Το κείμενο αυτό λοιπόν, που ήδη κείται ως ανάρτηση ιστολογίου,
όπως προείπαμε σιτίζεται από την πρόνοια…των αναγνωστών.
Κοντοστέκεται τώρα και φωνάζει:
«Ότι με απαρτίζει, δεν είναι μόνο το σύνολο των φθόγγων
και των λέξεων. Κυρίως είναι η φιλαρέσκεια του πληκτρολογίου,
και ο ψωνισμένος νους αυτουνού που με συνέταξε.
Κατά έναν τρόπο αυτός ο τύπος σπίλωσε την ιερή
ανυπαρξία μου. Διατάραξε την ησυχία μου και με
παρέδωσε στο φως. Σκαιός προαγωγός, με έβγαλε στο κλαρί.
Με έσπρωξε στο κουρμπέτι. Με ανέβασε στο εδώλιο της σκηνής,
και ακροβάτης σε ανεμόσκαλα τώρα, κρέμομαι το δόλιο
από ένα ψεύτικο φεγγάρι. Καρτερώ να ενηλικιωθώ
και να οδηγηθώ στο τέλος. Στο φιλί-σχόλιο δηλαδή, του αναγνώστη».

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008

Το θέρος του αλλουνού


Η επιχείρηση αποκαθήλωσης του καλοκαιριού καλά κρατεί.
Οι μέρες του φυλλορροούν υπό το βάρος της συνεχιζόμενης
θηριωδίας γνωστών-άγνωστων κέντρων, που απεργάζονται
την ερημοποίηση ψυχών και τσεπών. Η τηλεόραση, ευτυχώς,
(μόνη της αυτή), ενσαρκώνει την συλλογική συνείδηση.
Στην οποία κάθε νοικοκύρης οφείλει πειθήνια να υποκύψει.
Η φετινή απονομή των βραβείων playmate απογοήτευσε.
Η περσινή διοργάνωση είχε να επιδείξει σαφώς πιο στρογγυλούς,
και σίγουρα πιο επιδέξιους κώλους. Οι πρώιμοι υβριδικοί
παραθεριστές του Ιουνίου, αμφιταλαντευόμενης πίστης,
(πότε ορκίζονται στο δυνατό σήμα της cosmote, και πότε
κάνουν τρισάγια στο χαμηλό πάγιο της wind), μάταια φυτεύουν
γόπες τσιγάρων στην άγονη άμμο και στα βότσαλα των
χέρσων παραλιών.Μέσα σ΄ αυτόν τον θερινό ορυμαγδό
ξεραμένων αφρών φραπόγαλου,ένα-δυο αιφνίδια δώρα με βρήκαν
ευχάριστα απροετοίμαστο. Υπάρχει ακόμα ελπίδα, είπα.
Μια-δυο αχτίδες "φωτός" χαλάρωσαν τον ασφυκτικό κλοιό του ζόφου:
α) Ο Πάρης Κασιδόκωστας-Λάτσης κυνηγάει γκόμενες-μοντέλα
στην Ψαρρού με το αλιευτικό του γιότ.
β) Η Τζίνα Βαρώνη σκέφτεται σοβαρά να επανακάμψει,
επαναλαμβάνοντας την επιτυχή συνεργασία με τα θρυλικά
μασαζοκαλσόν slim.

Παίρνω ανάσα και βουτάω…
Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω…
Καλό μήνα.